na
sessie #2 waren er losse eindjes aan elkaar te knopen en kreukels glad te strijken. zowel
desmond als
ik schreven er al over. sessie #3, onze eerste avondsessie afgelopen dinsdag, diende daarom met name om elkaars werkwijze nog eens onder de loep te nemen, wat meer gerichte afspraken te maken en om de dialoog tussen artiest en producer verder uit te spitten. anders gezegd, een goed gesprek.
één van de risico's van liedjes maken met de 4-track/multitrack binnen handbereik is dat vorm het wint van inhoud.
desmond en ik werken wat dat betreft vaak op dezelfde manier; een idee wordt opgenomen, aangevuld met wat arrangementsdingetjes, en op die basis wordt verder geborduurd. dat heeft allerlei voordelen (het klinkt goed, je kunt schuiven en plakken, terugluisteren, inprikken, etc). soms werkt dat goed. je kunt echter ook verzanden in gepiel aan een intro-tje, een zes-stemmige solo, kekke koortjes of een muur van synths, terwijl het liedje misschien nog uit niet meer dan een paar halve ideeën en een aardig stukkie bestaat. die valkuilen kennen we allebei, zo bleek dinsdag ook weer eens uit ons gesprek.
de regel (voor ons simpele prutsers) is dat het liedje met alleen akoestische gitaar of piano moet blijven staan. de opdracht die ik
desmond heb meegegeven voor de dit weekend op de hei te schrijven juweeltjes (minimaal drie, meer mag) is dat ze als liedje overeind moeten blijven. teksten ook graag, maar daar ben ik wat ruimhartiger in.
"
hebben jullie dan helemaal niets gedaan?" hoor ik u denken. jawel. we hebben "
boomgrens" onder handen genomen. dankzij de
scott thunes methode (als je vastloopt, zoek dan een andere muzikale context) is de
arcade fire feel nog slechts een vage herinnering. we hebben een spartaanse piano versie opgenomen, en nu nog wat extra tekst en zo, dan wijst het liedje de weg. wordt vervolgd.
